Mijn vader vond dat zijn generatie de snelste en meest ingrijpende veranderingen had meegemaakt die in een mensenleven maar voorbij kunnen komen. Hij vertelde ooit hoe in zijn kindertijd een bedlegerige oude man van een paar huizen verder met bed en al het huis uit werd gedragen zodat die man, naar boven kijkend, een vliegmachine voorbij kon zien komen. En hoe een buurvrouw ooit enthousiast via ‘de deel’ de keuken inliep om te vertellen dat het gezin Van Voorst de radio aan moest zetten. ‘Er was bij mij net een prachtig hoorspel. Bij mij is het afgelopen dus zal het zo wel bij jullie op de radio komen.’ Radio en vliegtuigen waren toen nieuwerwets en een halve eeuw later stonden er mensen op de maan. ‘En dat in één mensenleven,’ zei mijn vader.

Als JFK wordt vermoord, ben ik pas 3. Dat ik het ga onthouden, is te danken aan mijn opa die in een vurenhouten plankje met een soldeerbout een portret van Kennedy snijdt. Een portret met iets te nadrukkelijke kraaienpootjes, maar verder best mooi. Mijn ouders kopen een speciale editie van Het Aanzien Van – geen aflevering over een jaar, maar over de moord op Kennedy.  ‘Vier zwarte dagen.’

Een jaar of vier later wandel ik met schoolvriendje Robert naar de lagere school en komen we langs een blinde muur waarop heel groot ‘Provo’ staat met daarachter het ban-de-bom-teken, zeg maar het logo van Mercedes met nog een extra streepje. Een zomer later ben ik met mijn ouders op een camping aan de Adriatische Zee en koopt mijn vader een krant met op de voorpagina de kop ‘Maandag’. Een klein sprongetje in de tijd. Mijn moeder staat boven te strijken en ik ben 12 en moet voor haar in de huiskamer Radionieuwsdienst Verzorgd Door Het ANP luisteren en via het trapgat roepen wie gekozen is als president. Nixon. ‘Dat is erg,’ zegt mijn moeder. ‘Dan gaat de Vietnamoorlog door.’

1989, de val van de Berlijnse Muur. 2001, Twin Towers. 2016, Trump. 2020, Corona. 2024, nog eens Trump potjandorie.

Bericht aan mijn in 1999 overleden vader: je dacht (Tutoyeerde ik? Geen idee eigenlijk) dat je nogal wat meemaakte, maar bij je vier kinderen was het helemaal een maalstroom. En dan hebben we het nog niet gehad over wat je acht kleinkinderen en inmiddels net zo veel achterkleinkinderen voor hun kiezen kregen en gaan krijgen.

Neem september 2026.

Ik zit op de bank in mijn huiskamer en op een soort van speelkleed ligt kleinzoon van ruim zeven maanden op zijn buik. Kleinzoon duwt zich met zijn handjes omhoog. Het ene beentje ligt gestrekt naar achteren en het andere gevouwen onder zijn beluierde billetjes. Kleinzoon wringt, schuift, kreunt en ineens zit ie rechtop. Voor het eerst in zijn leven.

Kleinzoon zit.

Mijn vrouw is er niet. De ouders van kleinzoon zijn er niet. Ik ben als enige getuige van een historische gebeurtenis. Ik maakte de moord op JFK mee, zag mannen op de maan, de ineenstorting van de Sovjetunie en vliegtuigen die de Twin Towers in knalden en nu dit. Kleinzoon zit.

Ik pak mijn mobiel. Wil een foto maken. Kleinzoon wankelt. Dreigt met zijn hoofd op een hard stuk speelgoed te vallen. Ik moet kiezen tussen een historische foto of het redden van mijn kleinzoon.

Een uur later maakt mijn vrouw de foto alsnog. Van de tweede keer dat kleinzoon gaat zitten en dus opnieuw geschiedenis schrijft. Boven ons huis zijn vage witte strepen zichtbaar van vliegtuigen die daar eerder voorbij kwamen.