Als ik ooit, tegen de tijd dat ik 75 ben, met pensioen ga – dan ga ik weer eens een boek proberen te schrijven. Het thema: mijn relatie met apparaten.

Die relatie is niet best. Wat zeg ik: ik ga gebukt onder de dictatuur van apparaten en alles wat verder met techniek van doen heeft. Of nee, het is nog breder: ik heb gedoe met dingen in het algemeen.

Gisteren mocht ik als nieuw beëdigd raadslid een splinternieuwe tablet – ik noem het tablet en niet iPad, want iPad is een merk en dat merk noem ik alleen als Apple me daarvoor betaalt – in ontvangst nemen. Die tablet moest geïnstalleerd. Waarbij het uit de te krappe doos pielen van dat ding niet het grootste probleem bleek.

Ik kreeg mijn raadsmailaccount niet geïnstalleerd, want dat kan alleen met het raadselachtige programma Authenticator en Authenticator kan alleen worden gebruikt met dat mailaccount áls dat account is geïnstalleerd. En nu we het toch over mailverkeer hebben: als u laurens@hart.ms mailt, want ik heb dus ook een account bij ‘mijn’ partij, dan krijgt u antwoord vanaf mijn zakelijk account @sprinkels.nl – hart.ms-mails kan ik wel ontvangen, maar ik er niet mee beantwoorden of verzenden. Teams doet het ook niet meer goed, want is plots gekoppeld aan dat van een opdrachtgever die geen opdrachtgever meer is.

De getroebleerde verhoudingen blijven niet beperkt tot software en tablets, maar ook tot ogenschijnlijk eenvoudiger zaken.

De accu van mijn elektrische fiets bijvoorbeeld. Die accu was onlangs zowat leeg – het wordt voorjaar en dan fiets ik naar commissie- en raadsvergaderingen in het dorp verderop – en om die te kunnen opladen, moet die uit het frame van het rijwiel worden gehaald. Dat kan alleen met een sleutel.

De sleutel bleek niet te passen en dat is eigenlijk wel logisch: ik gebruikte de sleutel van de fiets van mijn vrouw. Waarna zich een nieuw probleem aandiende: want waar had ik de sleutel gelaten? Mijn vrouw adviseert me regelmatig dat ik voor alles wat ik ergens neerleg, opberg of ophang een vaste plek moet bedenken. Ze kent mijn antwoord: ik heb voor alles wel twintig vaste plekken en dus kan dat het probleem niet zijn.

Lang verhaal kort: ik belde de leverancier van de elektrische fiets met de vraag of mijn sleutel kan worden bijgemaakt. Waarop de leverancier zei dat ik het beste met de sleutel naar een sleutelmaker in mijn dorp kan gaan.

Tja.

Nou vooruit, leverancier wilde de sleutel wel bijmaken. ‘Het enige wat ik nodig heb is het nummer van de accu. Elke accu heeft een uniek nummer.’ Waar of dat ik nummer kan vinden. ‘Aan de onderkant, de zijde die tegen het frame van uw fiets zit. Kwestie van even de accu eruit halen en u ziet het. Dat kan met een sleu… Ach jee.’

Uiteindelijk kwam alles goed. De sleutel werd na enkele uren teruggevonden in het witte doosje met de tekst ‘Oplader en sleutel accu fiets Laurens’ en dat doosje staat naast een bijna identiek doosje, ‘Oplader en sleutel accu fiets Marian.’ Waar ik eerder dus een sleutel had uitgehaald. Had ik die trouwens wel weer op die plek opgeborgen?

Ik fiets weer blij naar Sint-Oedenrode en nog blijer weer naar huis. En de tablet werkt trouwens ook als een zonnetje. Zoals mijn nieuwe – nou ja, refurbished – mobiel met hulp van een aardige meneer van de autodealer mijn auto weer kan vinden. Op mijn lijstje staat nog het opnieuw aan de praat krijgen van een printer, het repareren van een keukenkastje (die staat altijd een centimeter open) en de installatie van steamingdienst HBO Max (gratis bij mijn tv- en internetabonnement) op de televisie.

Als dat allemaal klaar is, ben ik 75 en dan ga ik dat boek schrijven.