Eén van de mooiste nummers van Bob Dylan is Sara. Dat vind ik vooral omdat ik weet dat Dylan het nummer in één keer opnam en dat ie al zingend, zo’n negen minuten lang, zijn toenmalige vrouw Sara recht in de ogen keek. Erg romantisch vind ik dat.

De naam Sara deed me tot voor kort altijd denken aan dat liedje en dus aan Dylan. Maar nu even niet. Want er staat dit weekeinde een Sara in de tuin. U weet het: Sara is een vrouw, een Sara is een pop voor een vrouw die vijftig wordt.

Ik leerde mijn vrouw kennen in 1978. Zij was zestien, ik achttien. Zij had een olijk staartje en ik had puistjes. Ik draaide op een zaterdagavond in mei in een Tilburgse jongerenkroeg wat omzichtig om haar heen, deed een poging tot indrukwekkend dansen en wandelde, toen het barpersoneel de grote lichten aan deed en riep dat we naar huis moesten, met haar mee naar het fietsenrek. Toen ze haar fiets pakte, schraapte ik mijn keel en zei: ‘Vandaag over een jaar is het feest’. Ze keek me verbaasd aan en vroeg me waarom dan wel. ‘Omdat we dan een jaar verkering hebben.’

Je moet wat, als je geen liedjes kunt schrijven of zingen.

Het liedje van Dylan eindigt zo: ‘Sara, Sara, don’t ever leave me, don't ever go’. Dat had ik dan weer wél zelf kunnen bedenken.