Ik ben de raadstweeter in mijn dorp. Dat heb ik niet zelf bedacht, maar een wethouder. Ik las het vanmorgen in de krant. Aanleiding is een pleidooi van een politieke partij in mijn dorp om het twitteren tijdens raadsvergaderingen te verbieden. Want twitteren zou storend en respectloos zijn, aldus een raadslid. Hij schreef er een brief over aan de burgemeester en daarin is te lezen dat zijn ergernis is gevoed tijdens de laatste raadsvergadering. Dat was de vergadering waarin een andere raadslid door de microfoon nogal storend en respectloos tegen iemand bralde: ‘Het interesseert me niet wat u zegt’.

Niemand die er een brief over schreef aan de burgemeester.

Afijn. Of het maar eens afgelopen kan zijn met dat getwitter, zo was dus de vraag. Ik hoop het niet. Sinds jaar en dag klaagt half Nederland over de kloof tussen burger en politiek. Nou vind ik die kloof persoonlijk best, maar als ie dan toch gedicht moet worden: gooi er een berg tweets tegenaan, beste raadsleden, statenleden en parlementariërs. Dan kunnen burgers vanuit hun huiskamer lezen wat hun volksvertegenwoordigers tijdens vergaderingen zeggen, doen en vinden. Wie weet, gaan ze het nog interessant vinden ook. En gaan ze op uw teksten reageren met een retweet of reply. Het zou u zomaar op nieuwe ideeën kunnen brengen.

Zolang het nog mag, dorpsgenoten, houdt @LaurensvVoorst u op de hoogte van de debatten in de raad. En als het niet meer mag, begint hier op deze plek de protestactie tegen een beknotting van de vrijheid om vanuit de raadszaal meningen de wereld in te slingeren. Een beknotting die storend is. Respectloos zelfs.